Ik ben Wouter van Willigen en ik heb volgend jaar de eer voorzitter te zijn van de meest gezellige vereniging van Maastricht. Dit is niet zomaar een slappe clichématige opening, maar iets wat ik echt meen. Ik ben lid van 3 verenigingen en heb bij veel verschillende verenigingen wel een keer meegetraind of meegekeken. Uros springt er echt uit met zijn vriendelijke, warme en open leden.

Een jaar geleden kwam ik voor het eerst trainen (toen ik ook nog niet echt wist wie Jos Timans was, het proberen hem te volgen is mij toen, en latere keren ook, minder goed bevallen). Ik ben een week later, toen ik was bekomen van de gierende spierpijn die een wielrenner meestal krijgt als hij voor het eerst probeert te hardlopen, nog een keer langsgekomen en voor het in de gaten had was ik opgenomen in de groep. Sindsdien ben ik met jullie hopeloos verdwaald in de Ardenne, heb ik heel wat uurtjes de Dikke van binnen gezien, heb ik nog veel meer spierpijn te verwerken gekregen en heeft de Batavierenrace met jullie ervoor gezorgd dat ik nu om de week naar Amsterdam moet afreizen.

Iets meer over mezelf dan: ik ben 23 jaar en kom uit Nuenen (vaak zeg ik voor het gemak dat ik uit Eindhoven kom, dit is dus niet waar). Zoals eerder voorbij is gekomen ben ik ook vaak te vinden op een racefiets. Een paar uurtjes door de heuvels hier fietsen is een van mijn grote hobby’s. Het is eigenlijk zo erg dat ik na de zesde toen ik een studie moest kiezen, eigenlijk eerst de stad heb gekozen (Maastricht met de heuvels dus) en daarna pas de studie. Het eerste jaar heb ik dan ook een voor mij verkeerde keuze gemaakt door een studie te kiezen die luisterde naar de onuitspreekbare naam: moleculaire levenswetenschappen (tegenwoordig:BMW). Een jaar later ben ik alsnog bij geneeskunde terecht gekomen, waarvan ik nu aan mijn 5e jaar begin. Tegenwoordig loop ik steeds meer hard en begin het inmiddels behoorlijk leuk te vinden. Dit enthousiasme kan ik echt niet opbrengen voor loopscholing en de dag dat ik dat kan, zonder dat mensen tranen in hun ogen krijgen (van verdriet of van het lachen), zal waarschijnlijk wel nooit komen. Maar dat is een ander verhaal.

De reden dat ik voorzitter word is dat ik graag nog meer betrokken wil raken bij zo’n leuke vereniging. Ik vind het ook erg belangrijk dat andere mensen net zoals ik het plezier kunnen beleven wat ik aan deze vereniging heb gehad.

Tot snel op de baan!

Groetjes, Wouter