Donderdag 12 februari begon het UMC weer en er werd gestart met een fijne 1500m, gevolgd door kogelstoten.

Normaal loop ik afstanden tussen de 5 en de 10km, maar op een atletiekbaan zelf vind ik 100m lang genoeg. Deze afstand zit er dan helaas weer niet bij dit jaar. Al op weg naar de training was ik aan het twijfelen, wel/ niet meedoen? Maar uiteindelijk ben ik toch overgehaald om mee te doen, ook met de gedachte dat er misschien wel een podiumplek inzat als ik gewoon alle onderdelen van het UMC mee zou doen. (Wie weet). Dus ging ik me ook klaarmaken net als de anderen, ofwel horloge aanzetten en wachten op het startschot. En daar gingen we, een hele groep ging er snel hard vandoor en er was al snel een verspreiding tussen alle lopers. Ik had mezelf voorgehouden om niet continue aan de afstand te denken, maar helaas het bekende nog 3 rondjes, nog 2 3/4e nog 2.5 enzovoort was weer elke 100 meter aanwezig. Na niet te zijn gedubbeld en eigenlijk wel heel erg ruim onder de door mij vooraf gestelde limiettijd van tien minuten kwam ik binnen. De winnaar van de 1500m was Tom.

Dan het kogelstoten, bij de dames waren er  best een aantal die dit wel konden, bij de  mannen alleen Milan. Na een korte introductie  over hoe het nou ook al weer moest, werd er gestoot. Met name Wim en Koen verbeterden hun PR  spectaculair ten opzichte van vorig jaar. Na twee worpen stond ik 2e, maar aangezien de concurrentie  steeds dichterbij kwam besloot ik in mijn laatste worp nog even alles eruit te halen. Blijkbaar waren dit  toch teveel krachten waardoor zelfs ik met mijn lage zwaartepunt uit balans kwam en in de grindbak  viel. Ik ging te letterlijk mijn kogel achterna. Of zoals Elisa het zei; het kon ook niet dat jij niet zou  vallen bij dit. Dus helaas was deze worp ongeldig, maar nog wel genoeg voor de 2e plek gelukkig. Kon  ik toch tevreden naar huis. De winnaars waren Milan bij de mannen en Linda bij de vrouwen. Op naar  het volgende UMC

 

Jairo